Мен Малаламан

Энди ҳеч қачон мактабга бормаслик ҳақида ўйлаш мени даҳшатга соларди. Атиги ўқиш бир ёшда бўлсам ҳам, бутун борлигимни ёъқотиб қўйгандек ҳис қилдим. Илгари мен толиблар фақат оғизда дўқ уришади, қилган таҳдидларини амалда бажаришмайди, деб ишонардим ва синфдошларимни ҳам бунга ишонтирардим: «Улар сиёсатчиларимиз билан бир хил – камдан-кам ҳолатларда ваъдаларини бажаришади», деган гапни ҳар бир синфдошим қулоғига қуйиб чиқардим. Мактабимиз ёпилгани сабабли, нима қилишни билмай қолдим. Қўлимдан фақатгина йиғлаш келарди. Онам мени юпата олмасдан, йиғлаб келарди. Онам эса ўзини қўлга олиб, бир гапни айтишдан чарчамади: – Қачондир, албатта, мактабга борасан!..